يكى از جهنميها بكوبند چندين هزار سال پائين مىرود « 1 » . اين گرز را خود ما تهيه كرده‌ايم ، يعنى وقتى كه شخصيت كسى را كوبيدم ، عيبجويى كرديم ، پشت سر كسى حرف زديم ، پيش رويش چيزى گفتيم و ناراحتش كرديم ، اين گرز مىشود ، اين گرز را خودمان به دست ملائكه مىدهيم . در اينجا شخصيت كسى را كوبيدى ، در آنجا تو را مى : بوند . اين آيه شريفه كه در وسط آمده است زنگ خطرى است . اگر شما در قطار يا هواپيما نشسته باشيد يا خواب باشيد ، يك وقت قطار يا هواپيما تكان مىخورد ، شما از خواب مىپريد . قرآن هم دلش مىخواهد كه بيدار شويد ، لذا در حالى كه دارد استدلال مىكند يا در حالى كه يك بحث اخلاقى مطرح است ، تو را مىترساند يا تكان بخورى . اتفاقاً بهترين تكانها از نظر قرآن ، به ياد معادبودن است . شايد در قرآن بيش از يكهزار و چهارصد آيه درباره معاد است و اينجا همان جايى است كه تكان مىدهد . اين جمله در وسط بحث آمده « نكتب ما قدموا » براى اينكه مثل همان هواپيما كه با يك تكان تو را بيدار تو را بيدار مىكند ، بيدارت كند . مىخواهد ببيند آيا مىشود با اين جمله « انا نحن نحيي الموتي و نكتب ما قدموا و آثارهم و كل شيي احصيناه في امام مبين » بيدارت نموده و قدرى تو را به فكر فرو برد ؟ اميدواريم كه همه ما اينطور باشيم و بيدار بشويم ، چنان بيدارى كه سعادت هميشگى را به دنبال خويش آورد .

--> ( 1 ) - جابر جعفى عن ابىجعفر ( ع ) : ثُمَّ يضْربُ على رَأسِهِ ضَرْبَة فَيهْوى سَبْعينَ الْفَ عامٍ حتّى ينْتَهى الى عَينٍ لَها آنِسَة ثُمَّ يضْرِبُ عَلى رَأسِهِ ضَرْبَة فَيهوى سَبعين الْفَ عامٍ حَتّى يواقِعُ السَّعير ثُمَّ يضْرِبُ عَلى رأسِهِ ضَرْبَة فَهَوى سَبْعينَ الْفَ عامٍ حَتِّ ينْتَهى الى شَجَرَة الزَّقَومِ در روايتى مفصل ، جابر جعفى از حضرت محمدباقر ( ع ) نقل مىكند كه فرو رفتن اهل عذاب و انواع عذابشان را حضرت بيان فرموده‌اند ؛ از جمله : با ضربه‌اى به سر او كوبيده مىشود كه هفتاد هزار سال پرتاب مىشود به پائين تا به چشمه آب گرم دوزخ مىرسد ( بحارالانوار ج 8 ، ص 323 - 317 اختصاص 359 - 356 )